Jaskra u dzieci

Jaskra to jedno z najczęstszych schorzeń oczu. Prowadząc do zaniku nerwów wzrokowych i nieodwracalnej ślepoty, stanowi bardzo groźną i podstępną jednostkę chorobową. Podstępną – gdyż często przebiega bezobjawowo.

Zaburzenia krążenia cieczy wodnistej w gałce ocznej powodują brak równowagi między produkcją płynu a jego odpływem Wzrastające wewnątrz gałki ocznej ciśnienie uciska na nerw wzrokowy, prowadząc do jego zaniku. Szczególnym przypadkiem jest jaskra u dzieci. Skąd bierze się ta choroba u małych pacjentów? Czy można jej zapobiec?

Jaskra u dzieci – przyczyny

Jaskra dzieci może stanowić chorobę wrodzoną. Taka pierwotna postać choroby rozwija się już w życiu płodowym, gdy rosnące ciśnienie wewnątrzgałkowe uszkadza nerw wzrokowy. Może mieć charakter jedno- lub obustronny.

Jaskra wrodzona objawia się triadą symptomów: światłowstrętem, zaciskaniem powiek i nadmiernym łzawieniem. U małego dziecka zauważalny jest niepokój, zwłaszcza nocny i płaczliwość. Może dojść do obrzęku oka i powiększenia jego wymiarów, zauważalna jest także utrata przejrzystości rogówki.

Objawy te pojawiają się najczęściej w pierwszych trzech latach życia dziecka; gdy wystąpią w okresie 3–16 lat, diagnozowana jest postać młodzieńcza jaskry wrodzonej. Jaskra wrodzona występuje z częstością 1 na 10 000 urodzeń i częściej dotyczy chłopców. Jaskrze pierwotnej nie towarzyszą żadne inne nieprawidłowości dotyczące narządu wzroku. W przeciwieństwie do niej, jaskra wtórna stanowi konsekwencję działania różnorodnych czynników zapalnych, nowotworowych, rozwojowych czy metabolicznych. Najczęściej jaskra wtórna towarzyszy następującym schorzeniom:

  • zaćma wrodzona,
  • rozwarstwienie siatkówki,
  • wady rogówki: mała lub olbrzymia rogówka, płaska rogówka lub stożek rogówki,
  • urazy oka,
  • siatkówczak,
  • leczenie glikokortykosteroidami,
  • zakażenie wirusem różyczki w życiu płodowym.

Jaskrze u dzieci nie da się zapobiec, można natomiast powstrzymać postęp choroby i zminimalizować ryzyko utraty wzroku. Kluczowa jest jak najszybsza diagnoza i wdrożenie leczenia.

Jaskra u dziecka – diagnostyka

Objawy jaskry u dzieci bardzo łatwo pomylić z zapaleniem spojówek, mimo to punktem wyjścia do zdiagnozowania jaskry wciąż pozostaje dokładny wywiad z rodzicem dziecka. Z racji specyfiki badań diagnostycznych oczu i utrudnionego kontaktu z małym pacjentem, najczęściej diagnostyka przeprowadzana jest w znieczuleniu ogólnym.
Podstawowe badania diagnostyczne to:

  • pomiar ciśnienia wewnątrzgałkowego,
  • pomiar średnicy rogówki,
  • gonioskopia – badanie kąta przesączania,
  • ocena dna oka i tarczy nerwu wzrokowego,
  • pomiar długości gałki ocznej za pomocą USG.

Leczenie jaskry u dzieci

Terapia jaskry u dzieci polega na chirurgicznym umożliwieniu odpływu cieczy wodnistej z oka. Goniotomia polega na przecięciu kąta przesączania, zaś goniopunkcja – na jego nakłuciu, celem udrożnienia. Trabekulektomia to wycięcie fragmentu tkanki w niedrożnym kącie przesączania w celu utworzenia tzw. pęcherzyka filtracyjnego.

Niekiedy w celu zapobiegnięcia bliznowaceniu pęcherzyka filtracyjnego podczas zabiegu stosuje się zapobiegawczo specjalne leki, np. mitomycynę.

Inne możliwości leczenia to wszczepienie implantów przeciwjaskrowych czy cyklofotokoagulacja (koagulacja ciałka rzęskowego w celu ograniczenia produkcji płynu wewnątrzgałkowego).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *